[ 1 ] ابو المجد مجدود بن آدم سنائى شاعر و عارف معروف ايرانى قرن ششم هجرى ابتدا به دستگاه غزنويان راه جست ؛ امّا از ممدوحان رضايتى نيافت ، سرانجام به دامن عرفان دست زد و از جهان و جهانيان دست شست . سنائى بعد از مسافرت به مكه و شهرهاى ديگر ايران به غزنين بازگشت و تا پايان حيات در آن شهر به گوشه‌گيرى گذراند . وى دوستدار آل على ( ع ) بود . سنائى علاوه بر ديوان قصايد و غزليات ، مثنوى « حديقه الحقيقه » و آثار ديگرى مانند : طريق التحقيق و سير العباد الى المعاد و كارنامهء بلخ دارد . قديمترين قصيده‌اى كه در مدح حضرت رضا عليه السلام در دست داريم از همين شاعر خراسانى است . در مدح ثامن الائمه على بن موسى الرضا عليه و على آبائه الف التحيّه و الثنا گويد : ( * ) دين را حرميست در خراسان * دشوار ترا به محشر آسان از معجزهاى شرع احمد * از حجّت‌هاى دين يزدان همواره رهش مسير حاجت * پيوسته درش مشير غفران چون كعبه پر آدمى ز هر جاى * چون عرش پر از فرشته هزمان 7340945 خ 0 1 خ هم فرّ فرشته كرده جلوه * هم روح وصى درو به جولان از رفعت او حريم ، مشهد * از هيبت او شريف ، بنيان از دور شده قرار زيرا * نزديك بمانده ديده حيران از حرمت زايران راهش * فردوس فداى هر بيابان